شاه محمود نیشابوری ملقب به زرین قلم از خوشنویسان قرن دهم است. او در خط نستعلیق استادی بینظیر بوده و از این نظر مولانا عبدی عمو و استاد خود را که در اوایل
سلطنت شاه تهماسب بهترین خطاط سلطنتی محسوب میشده تحتالشعاع قرار داد و از او لقب زرین قلم را گرفت.[۱]
شاه اسماعیل برای او احترام خاصی قائل بود. به طوری که در جنگ چالدران باعثمانی (۹۲۰ه.ق/۸۹۳ه.ش) چنان نگران سلامتی او بود که دستور داد این خوشنویس بزرگ و نیز نقاش معروف، کمالالدین بهزاد را همچون گنجی گرانبها در غاری امن پنهان کردند.[۲][۳] گفته میشود پس از جنگ، شاه قبل از هر چیز سلامتی این دو استاد را جویا شد.[۴]
شاه محمود نیشابوری ازجمله خوشنویسانی بود که همراه با خوشنویسان صاحب نامی چون مولانا مالک دیلمی و تنی چند از نستعلیقنویسان دیگر مانند محبعلی(سرپرست کتابخانه)، ملا عیشی هروی و مولانا رستم علی که در ابتدا برای بهرام میرزا صفوی کار میکرد، مشغول نوشتن نسخه خطی هفت اورنگ جامی شد. این کتاب از مشهورترین نسخههای خطی است و اکنون در نگارخانه فرییر در واشنگتناست. اتمام این کتاب با بیست و هشت مینیاتوری که دارد نه سال طول کشید.[۵]
در جوانی از ملازمان شاه تهماسب صفوی شد و همراه خوشنویسان و نقاشان دیگر در کتابخانه سلطنتی در تبریز مشغول کتابت بود. سپس به مشهد رفت و بیست سال در آنجا زیست. شاه محمود تمام عمر مجرد زیست و ازدواج نکرد. گفته میشود در سال ۹۷۲ در مشهد درگذشته و در جوار قبر سلطانعلی مشهدی به خاک سپرده شده[۶]، اما آثار تاریخ دار وی پس از این تاریخ هم موجود است.[۷]
